• Portada
  • >
  • Padremuñu
  • >
  • Muséu Marítimu d’Asturies: los oficios que construyeron la vida de la costa

Muséu Marítimu d’Asturies: los oficios que construyeron la vida de la costa

  • 07/02/2026
Edificiu del Muséu Marítimu d’Asturies en Lluanco
Semeya: José Luis Filpo Cabana / Wikimedia Commons, CC BY 3.0.

La historia marítima nun se cuenta solo colos barcos que salieron a navegar. Tamién se construyó nos talleres, nes redes y nes ferramientes que permitíen reparar, orientase y pescar. El Muséu Marítimu d’Asturies, en Lluanco, ufierta una puerta d’entrada a esi mundu de conocimientu y trabayu que forma parte de la nuesa costa.

Una iniciativa que vien de 1948

La historia del centru recueye’l so arranque en 1948 y destaca l’impulsu popular y el llabor del primer director, Eulogio Varela Hervías. Ente les primeres iniciatives figuró una escuela d’aprendices. La conservación del padremuñu marítimu taba venceyada, dende aquella etapa, al estudiu de los oficios y a la tresmisión de conocimientos.

Esta rellación ente colección y comunidá permite comparalu col Muséu del Pueblu d’Asturies. Nun abonda con xuntar oxetos antiguos: importa saber quién los usaba, qué problema resolvíen y qué vocabulariu acompañaba’l so manexu.

Construyir un barcu empieza en tierra

La seición de carpintería de ribera recrea’l casetón d’un astilleru con elementos auténticos de talleres tradicionales. Bancos, ferramientes, plantíes y pieces de madera permiten acercase al procesu de construcción. El muséu rellaciona esti espaciu cola importancia histórica del oficiu en Lluanco.

Una plantía ye interesante porque conserva una forma que podía repetise y tresmitise. Un bancu de trabayu fala de postures, xestos y operaciones. Mirar estos elementos al pie d’una embarcación ayuda a entender que’l barcu acabáu ye’l resultáu visible de munches decisiones que suelen quedar fuera de la fotografía.

Una rede nun sirve pa cualquier captura

L’área de pesca artesanal organiza apareyos y artes en rellación coles especies que se buscaben nel Cantábricu. Inclúi redes, palangres, nases y otros útiles, amás d’elementos auxiliares como boyes y sondes. La variedá esplica que pescar requería escoyer téuniques y materiales, non namái salir al mar.

El visitante pue preguntase cómo condiciona cada arte’l trabayu a bordu y qué conocimientos esixe. Esa lectura de les ferramientes complementa la que propón el Muséu Etnográficu de Grandas pa los oficios rurales y el muséu de Porrúa pa la vida cotidiana del oriente.

Navegación, modelos y memoria del trabayu

La seición d’historia de la navegación usa maquetes pa esplicar la evolución de les embarcaciones. Un modelu permite comparar formes y soluciones constructives, pero convien distinguir la representación del barcu de les pieces orixinales conservaes.

El percorríu dialoga cola historia del tresporte que recueye’l Muséu del Ferrocarril y col padremuñu industrial de Samuño: tres ámbitos onde la técnica y la vida llaboral resulten inseparables. Pa preparar la visita convien consultar los horarios del centru. Y, una vegada dientro, dar tiempu a los detalles: una ferramienta pequeña pue esplicar tanto como una gran maqueta.

Comparte esta noticia

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies. ACEPTAR

Aviso de cookies