• Portada
  • >
  • Padremuñu
  • >
  • Muséu Antón de Candás: cómo mirar una escultura y recuperar una vida truncada

Muséu Antón de Candás: cómo mirar una escultura y recuperar una vida truncada

  • 14/02/2026
Sala del Muséu Antón de Candás dedicada a la obra del escultor
Semeya: Alfredo Sánchez Garzón / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0.

Una escultura cambia cuando la miramos dende otru llau. La lluz, el volume y les marques del material revelen decisiones que pueden pasar desapercibíes nuna fotografía. El Muséu Antón, en Candás, permite facer esi exerciciu y, al empar, conocer una trayectoria artística que quedó interrumpida con namái 26 años.

De la obra guardada pola familia al muséu municipal

El Centru d’Escultura de Candás abrió’l 13 de xunetu de 1989. La so historia vincula la creación del muséu a les negociaciones de los herederos d’Antonio Rodríguez García, Antón, col Conceyu de Carreño pa donar la obra. El centru ocupa la casona de los Estrada-Nora, de finales del sieglu XVIII, adquirida pol conceyu en 1983.

Guardar una colección familiar y facela accesible a la ciudadanía son dos pasos diferentes. El segundu precisa catalogación, conservación y esplicaciones que permitan entender les pieces. Esa transición ayuda a comparar esti casu cola formación de les colecciones del Muséu de Belles Artes d’Asturies.

Una carrera que nun pudo continuar

La biografía del muséu sitúa la nacencia d’Antón en Candás en 1911. En 1931 treslladóse a Madrid pa formase, col apoyu d’Evaristo Valle y el respaldu económicu d’Alfonso Albo. La mesma fonte documenta la so muerte en mayu de 1937, nel campu de trabayu de Murias de Candamu, tres recibir un disparu d’un guardia.

Esta historia obliga a mirar la obra ensin olvidar la violencia que truncó la vida del artista. La rellación con Evaristo Valle y el so muséu de Xixón permite reconocer, amás, les redes personales que facíen posible estudiar y crear. El talentu necesitaba tamién medios, formación y oportunidaes.

La diferencia ente modelar, tallar y fundir

La guía de materiales esplica’l pesu de la escayola na producción d’Antón y el coste de pasar les obres a materiales más resistentes. Señala una distinción importante: dellos bronces espuestos fixéronse dempués de la muerte del escultor. La fecha de la creación d’un modelu y la de la fundición d’una pieza nun tienen por qué coincidir.

La mesma guía presenta Mi güela como una talla en madera de castañal. Comparar superficies, cortes y volumes permite aprender a mirar ensin necesitar un vocabulariu especializáu. Como coles pieces del Muséu Arqueolóxicu, conocer el material y el procesu cambia la interpretación.

El taller tamién forma parte de la obra

Los útiles de trabayu conservaos inclúin muebles, ferramientes, cuadernos y manuscritos. Estos testimonios averen al visitante a los procesos de dibuxar, lleer, modelar y estudiar. Una obra acabada nun cuenta por sí sola tolo que tuvo que pasar enantes.

La atención a la vida cotidiana conecta cola mirada del Muséu del Pueblu d’Asturies; los papeles y publicaciones recuerden la importancia de centros como la Biblioteca d’Asturies pa conservar les fontes. La visita al Muséu Antón gana cuando s’alterna la contemplación cola lectura de les carteles: quién creó la obra, con qué material, en qué fecha y qué parte del procesu tenemos delantre.

Comparte esta noticia

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies. ACEPTAR

Aviso de cookies