La memoria oral recueye testimonios de persones sobre les sos esperiencies y conocencies. Una conversación puede conservar detalles del trabayu, de la vida cotidiana o de los nomes d’un llugar que nun apaecen n’otros documentos. El testimoniu ye una fonte con una perspectiva propia.
Pa que’l rexistru seya útil importa conservar quién fala, cuándo se grabó y sobre qué se preguntó. El recuerdu puede combinar momentos diferentes y detalles que cambiaron col tiempu. Comparar testimonios y documentos permite entender coincidencies y diferencies ensin descalificar una voz pola so singularidá.
La persona entrevistada tien que conocer y aceptar cómo se va usar la so grabación. Esa rellación forma parte del trabayu. Los archivos de tradición oral, como’l vinculáu al Muséu del Pueblu d’Asturies, amuesen que conservar la cultura tamién ye conservar voces. Escuchar con tiempu, facer preguntes abiertes y caltener el contestu permite que una historia personal contribuya a comprender una esperiencia compartida.
Fonte de consulta: Red Municipal de Museos de Xixón.
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.

