El desagospiu d’una familia con una neña de seis años n’Uviéu nun ye un casu aislláu nin una anomalía del sistema: ye la consecuencia lóxica d’un mercáu de la vivienda que dexó de tar venceyáu a la realidá económica de la xente que vive y trabaya n’Asturies.

Esta selmana saltaba a la prensa’l casu del desagospiu d’una familia na que, trabayando’l pa, nun daben les perres pa cubrir les desixencies del alquiler. problema nun ye que una familia concreta nun pudiera pagar la renta; el problema ye’l fechu de  qu’anguañu n’Asturies nin siquiera trabayando se pueda afrontar un arriendu. Cuando un sueldu —o inclusive dos— nun algamen pa cubrir un alquiler básicu, lo que falla nun son les persones, sinón el modelu.

Los datos son evidentes na práctica diaria: alquileres de viviendes d’un cuartu que superen con facilidá los 600 euros en zones urbanes, más de 900 si ye una vivienda famiiar, lo qu’implica la necesidá de dedicar a la vivienda más del 70% del salariu. La consecuencia ye clara: una parte creciente de la población queda fora del accesu a una vivienda digna, ensin alternatives reales nel mercáu nin una respuesta pública eficaz, entantu s’estiende’l vezu de compartir viviendes, alquilando cuartos comu salida habitacional d’emerxencia, lo que ye una cayía del nivel de vida tremenda. 

A esta situación súmase un fenómenu que ta tresformando’l paisaxe residencial d’Asturies: la espansión de les viviendes turístiques. Viviendes que salen del mercáu residencial pa convertise en negocios de rotación rápida, con mayor rentabilidá pa los propietarios, pero con un costu social evidente. Cada vivienda que pasa a esti modelu ye una menos disponible pa quien precisa vivir nel territoriu de manera estable.

Amás, la entrada de compradores foriatos con mayor capacidá adquisitiva contribúi a tensionar entá más los precios. Nun ye un problema d’orixe individual, sinón d’escala: cuando’l mercáu se reconfigura en función de quien puede pagar más —y non de quien precisa vivir—, el resultáu ye un desplazamientu progresivu de la población llocal.

Nel casu conocíu estos díes, la familia afectada cumpliera col pagu del alquiler mientres años hasta que la perda d’ingresos fixo imposible siguir faciéndolo. Nun hai nada escepcional nesi procesu. Lo que sí resulta significativo ye que, inclusive con ingresos —escasos, pero reales—, nun seya posible cubrir siquier les necesidaes más básiques. La negativa de Vipasa a facilitar una vivienda “por nun algamar ciertos umbrales económicos” evidencia una desconexón ente los criterios alministrativos y la realidá social.

El sistema, tal como ta plantegáu, xenera una situación paradóxica: quien tien pocos ingresos nun puede acceder al mercáu priváu, pero tampocu cumple les condiciones pa l’accesu a vivienda pública. El resultáu ye un vacíu nel que les families queden ensin salida.

Dende dellos colectivos, como’l Sindicatu d’Inquilinos o Andecha Astur, vien alertándose d’esta deriva. 

La cuestión de fondu ye si la vivienda va siguir tratándose como un bien d’inversión o va recuperase como un drechu básicu.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.