El mercáu llaboral asturianu tuvo n’avientu un comportamientu peor de lo avezao pa un mes d’avientu, un periodu qu’históricamente aveza rexistrar meyores poles campañes navidiegues y el dinamismu del sector servicios. Sicasí, los datos del 2025 amuesen un escenariu d’descensu del emplegu y aumentu del paru, con una evolución más desfavorable qu’a nivel estatal.
Acordies los rexistros de la Seguridá Social, n’Asturies perdieronse 432 afiliaos netos respectu al mes anterior nel caberu mes del añu, lo que supón un cayente del 0,1 % en términos relativos, considerando la media mensual. Paralelamente, el paru rexistráu subió en 201 persones, un 0,4 % más qu’en payares.
El retrocesu nel emplegu nun se llenda a un sector concretu. Los datos de cotización indiquen que’l sector primariu, la industria y la construcción pierden afiliaos netos, anque tamién se detecta una mengua en rames significatives del sector terciariu, como les alministraciones públiques y la hostelería, motores fundamentales de l’actividá económica asturiana. La subida relativa más alta correspuende a la construcción, magar que la reforma llaboral amenorgó la finalización masiva de contratos temporales, una práutica recurrente nel sector n’estes feches.
La distribución demográfica de los datos de desemplegu dexa tamién llectures relevantes. Si se mira pol sesu, la cifra de muyeres en paru baxa, ente que la d’homes desemplegaos aumenta. Por edaes, hai un descensu nel desemplegu xuvenil, pero un aumentu claru nel colectivu de 25 años y más, lo qu’espeya un problema estructural d’inserción y estabilidá llaboral na población adulta.
En resume, el’deterioru netu del emplegu y el repunte del paru, dexa n’Asturies cifres peores qu’en tol Estáu. Les voces sindicales y sociales vuelven poner l’acentu na urxencia de camudar el modelu productivu. El país caltién un total de 51.197 persones en paru, una cifra calificada como “inasumible”, yá’l repunte de 201 desemplegaos más nun mes d’avientu confirma un debilitamientu del mercáu llaboral que desixe respuestes.
Dende los sectores sociales reclámase otra vegada una industria moderna y sostenible, xeneradora d’emplegu de calidá, y polítiques qu’eviten la precariedá, sobremanera nos colectivos más vulnerables. La llucha contra la temporalidá non deseyada, la meyora de los salarios y la estabilización de los sectores estratéxicos conviértense, un mes más, en demandes centrales d’un país qu’afronta l’iviernu con más incertidumes qu’esperances.
Nel Dos Santos
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
